Vuur onder de as
Na alle feest rond abdicatie van de koningin en de inhuldiging van de nieuwe koning, na het gedenken op 4 mei en het vieren van de bevrijding op 5 mei is er nog meer te vieren en te gedenken in de aankomende maand. Want we vieren het feest van hemelvaart en tien dagen later: pinksteren, feest van de geest.
We lezen in de dienst dan altijd uit het boek Handelingen en nu sta ik even stil bij Handelingen 2:42. Er staat: “Ze bleven trouw aan het onderricht van de apostelen, vormden met elkaar een gemeenschap, braken het brood en wijdden zich aan het gebed”.
We vieren de feesten waarin de Geest centraal staat. Ook onze tijd wordt wel eens het tijdperk van de Geest genoemd. Wij leven na het feest van Pasen, hebben weet van de opgestane Heer en hebben de taak om bevrijding te vieren maar ook om heel de wereld duidelijk te maken dat Gods Rijk eraan komt. En dat allen behouden kunnen worden. Een boodschap die vandaag de dag nauwelijks serieus genomen wordt. Waar is die Geest, waar is dat koninkrijk, kan iedereen zeggen.
Daarom lezen wij Handelingen 2:42. Zij bleven volharden, staat er. Het was ook toen al dat het allemaal niet vanzelf ging.
Het Pinkstervuur laaide niet op tot een wereldomvattende brand en alle volken werden niet ineens vurig christelijk. Er gebeurde iets anders met die eerste gemeente: zij bleven volharden bij het onderwijs. Ze bleven leren en daarvoor bleven ze bij elkaar komen en de apostelen leerden hen.
Daarvoor was er ergens iemand die zijn of haar huis openstelde, waar ze bij elkaar kwamen.
Daarvoor was er iemand die zorgde voor zitplaatsen en voor brood, want ze braken het brood.
Daarvoor was er iemand die bedacht waarvoor er gebeden moest worden. Gewone dingen, voorwaarden om te blijven volharden.
Zoals er vandaag de dag nog steeds mensen zijn die werken op een simpele manier aan de voorwaarden, zodat er volhard kan worden, zodat de lofzang gaande
gehouden kan worden. Ik denk bij ons in de gemeente aan de mensen die onze gebouwen verzorgen en schoonmaken, de kosters, de talloze vrijwilligers, de organisten.
Zovelen zijn er die elk hun steentje bijdragen, ieder op de eigen manier, op het eigen terrein, zodat wij met elkaar gemeente kunnen zijn.
Zij maken het mogelijk dat wij met ons allen de feesten kunnen vieren, kunnen gedenken en vieren, met eigen gemeenteleden en met langskomende gasten.
Maar ze maken het vooral mogelijk dat wij kunnen volharden in het onderricht van de apostelen. Dat wij door kunnen gaan met het lezen, begrijpen en toepassen van de richting die er in de verhalen staat voor ons leven.
Vandaag de dag resulteert dat misschien niet in een groot vuur, maar de kooltjes smeulen onder de as. Hoeveel is er nodig om het op te rakelen?
Uw gebed wordt gevraagd voor onze gemeente dat de Geest ons zo mag bezielen dat in elk geval de warmte van het vuur -ook al is het onder de as- gevoeld kan worden. Vanuit de pastorie een goede feesttijd toegewenst!
Corien Veenhuizen
